maandag 29 september 2014

Word vriend(in) van Stichting Groenegraf.nl

Uit de dagelijkse portie email die we ontvangen blijkt wel dat onze website en onze activiteiten in de smaak vallen. Een grote schare volgers en fans. Prachtig.

Al bijna tien jaar groeit onze site mede dankzij een steeds groter wordende groep vrijwilligers. Volgend jaar bestaan we tien jaar. We zijn al aan het sparen voor een aantal leuke evenementen waar onze fans van mee gaan genieten.

Als u vindt dat Stichting Groenegraf.nl goed werk doet en dat we de kans moeten krijgen om nog meer activiteiten te ontwikkelen, overweeg dan eens om vriend of vriendin van Stichting Groenegraf.nl te worden. Dat kan door vrijwilligerswerk te doen of door een (kleine) bijdrage in de kosten. Wat we hebben bereikt is tot stand gekomen zonder subsidie. Onze activiteiten worden gefinancierd door onze webwinkeltje en door donateurs.

Wilt u vriend worden van Stichting Groenegraf.nl? Klik dan hier om u te registreren.
Doneert u 10 euro of meer, dan ontvangt u een kleine verrassing. Alvast bedankt!


Eric van der Ent

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op  Facebook en Twitter

zondag 28 september 2014

De reddende engel

U heeft het vast gemerkt. De afgelopen twee weken ging het mis op de site. Opeens werkte de verschillende zoekmachines die de diverse databases doorzoeken niet meer. En dat was nog niet alles. Ook het plaatsen van berichten, het bewerken van de databases door onze gevalideerde vrijwilligers... het werkte niet meer. U mag gerust weten, de paniek sloeg me om het hart.

Ik heb de site zelf in elkaar gepuzzeld, met hangen en wurgen, maar het werkte. Bijna tien jaar lang. En opeens werkte veel onderdelen van de site niet meer. De oorzaak werd me al wel snel duidelijk. Om het kort uit te leggen: de site is grotendeels geschreven in PHP, een taal om websites te bouwen em om gegevens uit databases te trekken. Zo'n taal evolueert. Het verandert in de loop der tijd. Sommige functies worden toegevoegd andere verdwijnen en sommige functies werken op een andere manier. Eén van de functies die ik veel gebruik op de site werd uitgeschakeld omdat die functies vaak door hackers gebruikt worden om sites te hacken en plat te leggen. Een goede zaak dat je beschermd wordt natuurlijk, maar als je het je allemaal zelf hebt aangeleerd, dan wordt je daar niet echt blij van. Na een paar avonden puzzelen was ik er nog niet uit. Ik kreeg het niet aan de praat.

Nadat ik mijn frustraties op onze facebookpagina geuit had, kreeg ik binnen een uur een berichtje van Bert Breunesse van Breunesse ICT. Hij wilde wel even voor me kijken op vrijwillige basis. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen en mailde hem de 'probleem'-pagina's. Binnen het uur mailde hij me met de oplossingen voor het probleem en kon ik de pagina's met de problemen aanpassen.
Nog steeds veel werk om al die pagina's te repareren, maar zonder Bert was ik er zeer waarschijnlijk nooit uitgekomen.



Gewapend met een doos gebak, een boekje Baarnaars en Barinezen en een oude plattegrond van Baarn ben ik naar de Beukenlaan getogen waar het kantoor van Breunesse ICT te vinden is. Daar heb ik gezellig met Bert kennis gemaakt en genoten van een lekkere bak koffie.

Bert: ontzettend bedankt voor je hulp, je bent onze reddende engel. Je hebt al aangegeven dat je ons wel wilt helpen als we je nog eens nodig hebt. Van dat aanbod maken we graag gebruikt, al begrijpen we natuurlijk dat je met je eigen ICT bedrijf druk genoeg bent. Nogmaals heel erg bedankt, mede namens de bezoekers en vrijwilligers van groenegraf.nl. De website van Breunesse ICT vindt u hier: http://www.breunesse-ict.nl/

Inmiddels werkt alles weer zoals het moet. Mocht u toch nog problemen ondervinden, laat het dan alstublieft even weten.

Eric van der Ent

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op  Facebook en Twitter

zaterdag 27 september 2014

Stichting Groenegraf.nl feliciteert Historische Kring Baerne!

Vandaag, zaterdag 27 september 2014, is een bijzondere dag. De Historische Kring Baerne viert haar veertig (!) jarig bestaan.




Stichting Groenegraf.nl feliciteert de Historische Kring Baerne met deze mijlpaal.
Bedankt voor veertig jaar lang prachtig werk!


Namens bestuur, vrijwilligers en volgers van Stichting Groenegraf.nl

donderdag 25 september 2014

Tante Hannie Lips, weet u het nog!

Hannie Lips
Welke inwoner van Baarn zat niet voor de buis in de beginjaren '50, om op elke woensdag- en zaterdagmiddag te gaan kijken naar onze "Tante Hannie".


De populairste televisiester van Nederland is niet een artiest, maar een omroepster, Hannie Lips van de K.R.O. Het wonderlijke van haar succes is, dat zij niets bijzonders doet'. Zij kondigt het program­ma aan en assisteert bij de kinder­uitzendingen. Alleen door haar vrien­delijke, natuurlijke verschijning heeft zij tienduizenden voor zich weten te winnen. Niet alleen kinderen, bak­vissen en jongemannen, maar ook huisvaders voelen zich vriendelijker gestemd, als zij via hun televisietoestel Hannie Lips in de ogen kijken. Zij heeft een fanmail als een filmster. Wekelijks ontvangt zij honderden brieven uit binnen- en buitenland, waarin men haar een compliment maakt of haar om raad vraagt. Soms zijn er gedichten bij gevoegd of kleine geschenken, zoals een briefopener, een geborduurd kleedje, foto's, welke men vanaf het televisiescherm van haar gemaakt heeft, en ook kindertekenin­gen. Bakvissen, die omroepster willen worden, schrijven haar, dat zij uren­lang voor de spiegel zitten om zich te oefenen in het schminken en opmaken. Kinderen en hondjes worden naar haar genoemd. Op deuren en muren schrijft de jeugd haar naam. Het publiek reageert vaak onmiddellijk op wat zij zegt. Onlangs had zij zich tijdens een uitzending tegenover een kind laten ontvallen, dat haar moeder spoedig jarig was. Op die dag werd zij overstroomd met felicitaties voor de jarige. Tot nu toe heeft ze alle brieven, kaarten en telegrammen zelf kunnen beantwoorden, maar het wor­den er steeds meer, zodat zij het niet meer kan bijhouden.

In Studio Irene in Bussum bij de opname in juni 1952

"Ik vind het erg jammer, want ik wil ze allemaal graag een persoonlijk woordje schrijven. Maar het is onver­mijdelijk; ik zal in het vervolg een keuze moeten doen."

Vooral met het kinderuurtje heeft Hannie Lips succes. Misschien zullen enkelen van onze lezers, die nog niet met de televisiegebruiken in ons land op de hoogte zijn, de neiging hebben om hierover enigszins geringschattend te denken. De kinderprogramma.'s, welke overigens ook bij veel ouderen zeer in de smaak vallen, trekken echter verreweg de meeste kijkers. Men schat het aantal zelfs op een miljoen. Er zijn namelijk talrijke toe­stelbezitters, die elke woensdag- en zaterdagmiddag de kinderen uitnodi­gen om te komen kijken. Zulke bijeen­komsten van zestig tot zeventig kinderen vormen geen uitzondering meer. Er zijn zelfs huizen, waar hon­derd kinderen tegelijk op televisie­visite komen. Zonder ook maar iets af te doen aan het kinderprogramma. van de K.R.O., dat naar onze over­tuiging tot het beste behoort, wat er op dit gebied uitgezonden wordt, mogen wij het zwaaien van "tante Hannie'' aan het einde van de uit­zending toch wel als een van de hoogte­punten beschouwen. Dit zwaaien heeft zij al sinds geruime tijd uit­gebreid met knipoogjes en kushandjes.

Zwaaien, een knipoog en een handkus

"U weet niet, wat een knipoogje of een kushand voor velen betekent, Misschien vindt u dat sentimenteel, maar er zijn duizenden kinderen, zieken, verlamden, ouden van dagen en ook eenzamen, voor wie de radio en de televisie vrijwel het enige con­tact betekenen, dat zij met de buiten­wereld hebben."

Ze kijkt ons onderzoekend aan alsof ze bang is, dat wij het inderdaad sentimenteel zullen vinden. Maar langzaam wordt ons duidelijk, dat het werk van Hannie Lips veel meer omvat dan een keer of tien in de  maand een programma aankondigen.

Ze laat ons een paar brieven zien van kinderen: ,,Lieve tante Hannie," schrijft een van hen. ,,Hoe gaat het  met u, met mij gaat het niet goed, want ik ben ziek." En een andere brief begint: ,,Raad eens hoe ik u deze brief schrijf ... Ziek."

Dan leest ze ons nog een brief voor van een man, die zijn grote leed niet heeft kunnen verzwijgen. ,,Tante Hannie, Hierbij laat ik u weten, dat een van uw trouwe kijkertjes, Fransje, niet meer naar Dappere Dodo zal zien. Hij is woensdagmiddag jongstleden op weg naar de T.V.-uitzending bij zijn oma onderweg niet goed geworden en om zes uur bij zijn ouders thuis gestorven. Hij is zeven jaar geworden. Dit wilde ik u niet onthouden, om­reden hij toch zo met u dweepte en altijd zwaaide naar u. Wij weten, dat hij ook nu onder veilige hoede is, evenals bij u tijdens het half uur, dat u verzorgde."

"Een enkele keer ga ik naar een paar kinderen toe, die ziek zijn," ver­volgt ze en ze laat ons een foto zien, waarop zij stralend als altijd tussen twee patiëntjes zit. Onderwijl bladert ze in een stel brieven, geschreven met grote kinderhanenpoten, welke ze nog beantwoorden moet. We kijken haar aan. Het is alsof we een oude bekende ontmoet hebben. Regelmatig komt zij op het scherm bij ons als een graag. geziene gast in de huiskamer, maar voor deze keer hebben wij de rollen omgedraaid en zijn wij haar gaan bezoeken op haar ruime zolderkamer in het huis van haar ouders te Rotter­dam, een gezellige, eenvoudige meisjeskamer met boeken, souvenirs en een grote, zwarte piano.

"Hoe heeft u die in 's hemelsnaam naar binnen gekregen?" "Ja., daar hebben we wel een beetje moeite mee gehad. We hebben haar eerst moeten demonteren en toen moest er nog een stuk uit het raam gezaagd worden. Ze staat hier, omdat ik na de Middelbare meisjes School, een tijdje op het conservatorium gestudeerd heb."

Buiten roepen een paar kinderen: ,,Tante Hannie!" "Een moment." Ze gaat naar het raam en zwaait volgens het ritueel dat wij van de televisie kennen. ,,Niet de stoep af, hoor!"

Nog een keer of vier zal ons gesprek op. deze wijze onderbroken worden. ,,Ze mogen niet meer bellen," ver­klaart ze, als ze van het raam terug­komt. ,,Ik stond soms een hele middag in de gang om kinderen te ontvangen. Dat ging niet meer. Overigens heb ik wel geleerd om dergelijke recepties vlot te doen verlopen. Ze krijgen een snoepje en dan: Nu maar weer gauw spelen, jongens. O ja, waar waren we ook weer!

Ik heb het conservatorium niet af­gemaakt. Je moet je helemaal aan de muziek kunnen geven. Eerst ben ik een tijdlang rondleidster geweest hij de Unilever. Dat doe ik trouwens nog wel eens. In 1954, het jubileumjaar van de Fordfabriek, ben ik bloemenfee geweest. Het was erg leuk werk en ik heb er veel door geleerd. Vooral de toespraakjes, welke ik moest hou­den bij de opening van shows en ten­toonstellingen, waren een goede oefe­ning voor mijn later werk. In die periode heeft men mij voor televisie­omroepster gevraagd."

,,Moet uzelf voor uw kleding zorgen ?". "Ja, maar we krijgen kledinggeld. Overigens schijnen een paar textielfabrikanten op dit gebied iets te willen gaan doen. Als we de jurk zelf mogen uitzoeken, vind ik het wel prettig want je hebt als televisieomroepster "een stand op te houden, mensen verwachten nu eenmaal dat je er altijd keurig uit ziet , maar ik zou niet willen, dat wij speciaal ontworpen kostuums kregen. Het wordt zo onpersoonlijk, als je moet aantrekken wat een ander je omhangt. Vindt u het prettig, u op straat herkennen ?. ,,0 ja. Dat gebeurt trouwens dikwijls. De mensen kunnen zo leuk reageren. Sommige zijn verbaasd aan, alsof ze niet kunnen begrijpen, dat je werkelijk bestaat. Door haar contact met kinderen heeft haar werk een duidelijk sociale inslag gekregen, iets dat men voorheen alleen in de Verenigde Staten mogelijk achtte.
Ik ga naar huis jullie ook.


Een keer heeft ze het gewaagd de kijkertjes aan het einde van een uit­zending naar de studio te roepen, niet vermoedend, welke de gevolgen zou­den zijn. Binnen enkele minuten ston­den er honderden jongens en meisjes uit Bussum voor de ingang van de studio. De technische staf hield zijn hart vast of liet allemaal goed zou aflopen, maar alles ging zo rustig en gedisciplineerd, alsof er vele malen gerepeteerd was. Sindsdien staan er elke woensdag- en zaterdagmiddag, als de K.R.O. in de ether geweest is, enige tientallen kinderen bij de uitgang van de Irenestudio te wachten, totdat tante Hannie naar buiten komt. Ze verdringen elkaar om haar een arm te mogen geven. Dan brengen ze haar in optocht naar het station of naar haar hotel en onderweg vech­ten ze om haar tas te dragen. Voor hen is tante Hannie nog een fee, de enige echte zelfs, uit het sprookje, dat de televisie heden ten dage voor de jeugd is. Wij hebben het vroeger moeten stellen met de schimmige wezentjes uit de verhalen, waarin je wel mocht geloven, maar die je geen hand kon geven en geen zoen.



Leen Bakker
Geplaatst door L.J.A.Bakker

http://knipselsuitkranten.nl

http://www.grijsvuur.nl

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op Facebook en Twitter

dinsdag 23 september 2014

Een mexicaanse hond in Baarn


Sorry, dit stukje gaat helemaal nergens over, maar ik vond het zo grappig, dat ik het toch maar met u deel. Dit verscheen in 1952 in de krant. Een grote kop: Lekker storen..., Buurvrouw hield een Mexicaanse hond in schemerlamp.

Een hond in een schemerlamp houden? Vreemd... Dat artikeltje moest ik wel even lezen. En dan begint het artikeltje met "In de nette Elisabethstraat in het plaatsje Baarn". Nu ben ik zelf in de Elisabethstraat opgegroeid. Die straat was tot begin jaren zeventig te vinden in het wijkje Santvoort tussen de Zandvoortweg en de Berkenweg. Een klein stukje van die straat bestaat nog en heet nu Populierenlaan. Ik ben er zelf opgegroeid. Mijn overgrootouders woonden daar naast Luijer, de lompenhandel en mijn ouders woonden na hun trouwen op zolder bij opoe en opa, waar ik dus ook ben opgegroeid.


Een foto van uw auteur, genomen in de Elisabethstraat.
Nog nooit last gehad van een Mexicaanse hond.
Als u zich afvraagt wie die prachtige kapsel heeft
verzorgd? Dat was kapper Geijtenbeek uit de Dijkweg.
Het model werd ook wel model bloempot genoemd.
Nu stond de Elisabethstraat om veel dingen bekend, maar niet om het feit dat het zo'n nette straat was. Sterker nog, veel Baarnaars liepen met een boogje om de Elisabethstraat heen. In de straat woonden toch de 'lagere klasse' en er werd flink gedronken. Regelmatig waren er problemen in de straat. Nu spreek ik niet uit eigen ervaring. Ik ben er wel opgegroeid, maar ik heb er altijd een gezellige tijd gehad. De mensen die er woonden hadden het niet breed, maar men hielp elkaar. Anders als tegenwoordig hadden de buren veel contact met elkaar. Regelmatig werden de klapstoeltjes op straat gezet en zat men gezellig voor het huis te kletsen. Het was er gezellig.


Maar uit dit krantenartikel blijkt dat niet alle buren het met elkaar eens waren. Een Mexicaanse hond is namelijk geen hondenras, maar een stoorzender. Wist u dat? Ik niet! Het toestel verstoorde radiogolven en zorgde ervoor dat radiotoestellen in de buurt een soort jankend geluid voortbracht.

Blijkbaar stoorde deze buurvrouw zich aan het radiogebruik van haar buren. Met de Mexicaanse hond kon ze de buurman flink sarren... totdat ze betrapt werd.

Ik vind het een leuk verhaal.

Eric van der Ent

Vragen, opmerkingen of tips? Neem gerust contact op. Uiteraard kunt u groenegraf.nl ook volgen op  Facebook en Twitter